Vroeger nooit bleker

Ja, m’n lijf ligt daar stokdood,

de verslagenheid is groot,

m’n geest  hangt besluiteloos te zweven,

toch kan hij alles horen, m’n ziel kan alles zien,

al kwam ik dan zo-even om het leven.

Mijn vriend de humorist

staat bij de open kist

en zegt: “Ik zag ‘m vroeger nooit bleker,

ik heb ‘m nochtans zo gewaarschuwd en hij heeft alweer

te lang in de maan gelegen, zeker ?”

Ik word wat afgeslankt

in de organenbank.

Kan ik me toch uiteindelijk nuttig maken ?

Helaas, mijn lever is verzopen, mijn nieren zijn versteend

en ’t zien van m’n longen doet zelfs chirurgen braken.

Maar één dokter doet zijn plicht:

hij naait de boel weer dicht

en nu pas dringt de vraag tot m’n ziel door:

Hoe moet dat op de Laatste Dag met de opstanding van ’t vlees,

zal Jezus nog wel wet wàt bij wie hoort ?

Tot mijn groot jolijt

word ik begeleid

door d’Aaigemse fanfare “Nieuw Leven”,

dat is dus een première en dernière tegelijk

en ’t kost m’n weduwe ’n vat of zeven.

Mijn vriend de gitarist

drinkt wat te rap trappist,

de humorist is alweer grappen aan ’t vertellen

en ik ga maar eens kjken, richting noordzuidoostwest,

bel mij niet, ik zal jùllie bellen !