Ik maakte voor de mensen ‘n knikker van plastiek,

‘n reuzebol met feestelijke kleuren,

de mensen waren mild-genuanceerd in hun kritiek:

“Niet slecht, maar hij kan moeilijk door de deuren !

“‘t Debuut is veelbelovend,

oorspronk’lijk daarenboven,

we houden ‘m aandachtig in het oog !”

Ik maakte dus ‘n knikker in het zuiverste kristal,

je kreeg visioenen als je d’r in staarde,

de mensen kregen schrik van m’n geniale wonderbal,

er waren psychiaters die verklaarden:

“We hebben ‘t uitgeplozen,

hij heeft knikkerneurose,

wij houden hem aandachtig in het oog!

Dan maakte ik tenslotte ‘n knikker in metaal,

ik propte hem vol nitroglycerine,

de mensen vonden ‘t ietwat beter deze maal,

misschien kon ‘t ding als tijdbom dienen.

‘k Weet niet wie zich bezeerde

wanneer het explodeerde.

Toen was ik al ‘n heel eind uit het oog.